Neil Postman author of "Technopoly"...

The Surrender of Culture to Technology: Politics, Art, Education, Intelligence (1992)

https://www.youtube.com/watch?v=9zKeEAMf7Gg

Neil Postman (New York City (New York), 8 maart 1931 – aldaar, 5 oktober 2003) was een Amerikaanse communicatiewetenschapper en publicist, die het meest bekendstond als media-, onderwijs- en technocriticus. Hij publiceerde daarnaast onder meer over onderwerpen op het gebied van pedagogie, semantiek en cultuur. Internationaal bekend werd hij door zijn boek Amusing Ourselves to Death (vertaald als: Wij amuseren ons kapot) uit 1985, over de effecten van de media op de menselijke geest.

Postmans denken

Postman wilde de rol vervullen van gewetensvolle buitenstaander tegenover de snelle ontwikkelingen van de 20e eeuw. Hij werd als humanist van de oude stempel geïnspireerd door het classicisme en de verlichting en nam stelling tegen het postmodernisme, dat hij 'wartaal' noemde, en de technofilie. Hij was van mening dat de enorme technologische veranderingen in de maatschappij de menselijke waarden onder druk zetten. Hij was tegen de commercialisering van de media en was van mening dat het ontembare aanbod via de media de cultuur aanvalt en tenslotte de cultuur wórdt. Sterker nog:

'Als gevolg daarvan moeten tradities, sociale mores, mythen, beginselen, rituelen en religie vechten voor hun bestaan'. 'Het maakt ze onzichtbaar en daardoor irrelevant' (citaten (vrij vertaald) uit Technopoly).

Postman vond dat technopoly de alternatieven (waaronder ook geschiedenis, waarheid, privacy, intelligentie en gezin) herdefinieert en elimineert. Het enorme aanbod aan informatie, mogelijkheden en ervaringen berooft volgens Postman mensen van hun geestelijke rust en sociale doelstellingen. Hoe meer informatie, hoe minder controlemechanismen de mens heeft om het aanbod te verwerken en de betekenis van wat er op hen afkomt op waarde te schatten. Daardoor wordt het ook moeilijker voor mensen om een redelijk beeld van de toekomst te schetsen.

In zijn boek Building a Bridge to the Eighteenth Century (Ned. vertaling: Denken voor de spiegel. Inspiratie van 18de-eeuwse filosofen) hekelt hij de in zijn ogen fatalistische acceptatie van de 'technopoly'. In Informing Ourselves to Death stelt hij dat elke technologische verandering onvoorziene neveneffecten met zich meebrengt. Goedbedoelde nieuwe mogelijkheden leveren winnaars op, maar ook verliezers, en de uitkomst is van tevoren niet altijd duidelijk. Per saldo gaat dus in zijn denken elke nieuwe ontwikkeling in de technologie gepaard met zowel winst als verlies.

Critici bekritiseerden Postmans denken als al te pessimistisch en vonden dat het wel meevalt met de 'debilisering' van de samenleving. Zij gaven hem het predicaat 'technofoob' en verweten hem dat hij teruggreep op het 'romantische' verleden.

Bibliografie

Television and the Teaching of English (1961)
Teaching as a Subversive Activity (1969)
Teaching as a Conserving Activity (1979)
The Disappearance of Childhood (1982)
Amusing Ourselves to Death: Public Discourse in the Age of Show Business (1985) ISBN 0140094385 - over de geestdodende effecten van media, met name televisie.
Conscientious Objections: Stirring Up Trouble About Language, Technology and Education" (1988)
Technopoly - The Surrender of Culture to Technology(1992) - over de effecten van technologie op de mens. Uitgave: Vintage Press, New York.
How to Watch TV News (1992) (met Steve Powers)
The End of Education: Redefining the Value of School (1995)
Building a Bridge to the 18th Century: How the Past Can Improve Our Future (1999)
Informing Ourselves to Death is een in 1990 uitgegeven tekst van Postmans toespraak tot het Duitse Informatica Genootschap, over de nadelen van computertechnologie.

P.s: Ce blog est certes postmoderne mais il pratique une postmodernité d'un autre genre. Qui sont les penseurs postmodernes eXactement? Que veut dire penser avec une machine et avec Google? Google et Blogger que l'on remercie à l'occasion et que l'on invite à la recontre conviviale façon Ivan Illich. Les équipes responsables chez Google et Blogger peuvent évidemment répondre en ligne et utiliser leurs services. On attend ce moment avec impatience en fait. Que le dialogue s'instaure enfin entre BIG Ones et consommateurs-utilisateurs engagés dans les questions traitant des enjeuX sociétauX du moment. Depuis la Hollande, la perspective est certainement très intéressante puisque les câbles américains arrivent en Europe via les plages hollandaises. Ici, vous trouvez également de GROS DATA CENTERS. La Hollande n'est pas que le pays des tulipes, elle est aussi un noeud digital. Un coeur numérique européen. Est-ce que c'est monsieur Timmermans au Regelgeving qui contrôle toute cette infrastructure? Ce blog cherche à prendre un rendez-vous avec monsieur Timmermans: on eXpérimente un peu... les choses. Et les conneXions que le progrès technologique a permis. Il y a toujours le téléphone qui peut servir pour demander l'adresse mail du service bruXellois.

Technopoly: The Surrender of Culture to Technology is a book by Neil Postman published in 1992 that describes the development and characteristics of a "technopoly". He defines a technopoly as a society in which technology is deified, meaning "the culture seeks its authorisation in technology, finds its satisfactions in technology, and takes its orders from technology". It is characterised by a surplus of
information generated by technology, which technological tools are in turn employed to cope with, in order to provide direction and purpose for society and individuals.

Postman considers technopoly to be the most recent of three kinds of cultures distinguished by shifts in their attitude towards technology -- tool-using cultures, technocracies, and technopolies. Each, he says, is produced by the emergence of new technologies that "compete with old ones...mostly for dominance of their worldviews".

Postman refers to Harold Innis' concept of "knowledge monopolies" to explain the manner in which technology usurps power in a technopoly. New technologies transform those who can create and use them into an "elite group", a knowledge monopoly, which is granted "undeserved authority and prestige by those who have no such competence". Subsequently, Postman claims, those outside of this monopoly are led to believe in the false "wisdom" offered by the new technology, which has little relevance to the average person.[20]

Telegraphy and photography, he states, redefined information from something that sought out to solve particular problems to a commodity that is potentially irrelevant to the receiver. Thus, in technopoly, "information appears indiscriminately, directed at no one in particular, in enormous volume at high speeds, and disconnected from theory, meaning, or purpose".[21]

In the U.S. technopoly, excessive faith and trust in technology and quantification has led to absurdies such as an excess of medical tests in lieu of a doctor's judgment, treatment-induced illnesses ('iatrogenics'), scoring in beauty contests, and an emphasis on exact scheduling in academic courses.[22] and the interpretation of individuals through "invisible technologies" like IQ tests, opinion polls, and academic grading, which leave out meaning or nuance.[23] If bureaucracies implement their rules in computers, it can happen that the computer's output is decisive, the original social objective is treated as irrelevant, and the prior decisions about what the computer system says is not questioned in practice when it should be.[24] The author criticizes the use of metaphors characterizing people as information-processing machines or vice versa—e.g. that people are "programmed" or "de-programmed" or "hard-wired", or "the computer believes ..."; these metaphors are "reductionist".[25]

A technopoly also trivialises significant cultural and religious symbols through their endless reproduction.[26] Postman echoes Jean Baudrillard in this view, who theorises that "technique as a medium quashes...the 'message' of the product (its use value)", since a symbol's "social finality gets lost in seriality".

http://en.wikipedia.org/wiki/Technopoly

P.s: Les machines copient.